Gisteren op de stoep een vlinder gevonden. Ik weet niet of hij zich aanstelde of écht niet meer kon vliegen, maar uit instinctieve bezorgdheid heb ik hem maar van de grond geplukt en even op mijn arm laten meewandelen. Het voordeel van zijn stilzittend instemmen was dat ik hem lekker van dichtbij kon bekijken. Wat een beest! Die glanzende kleurtjes, fragiele cosmeticawinkel op zijn rug, die fluffy designpatroontjes: mijn vlinder op mijn arm was zeker de mooiste die ik in jaren gezien heb, absoluut. Met zijn vleugels dicht ziet een vlinder er eigenlijk als een gewone mot uit, maar de mijne hield de zijne fier als een valscherm opengespreid. Ik voelde me verschrikkelijk trots met mijn kleine wonder op mijn arm. Het was gezellig, we (of beter ik, want vlinders hebben te kleine stemmetjes om te kunnen horen) hadden het over het weer en de verwarring bij de overschakeling naar het zomeruur…
Dan kwam het dilemma, meenemen in de trein leek mij niet zo’n goed plan en ik moest mij eigenlijk wel een beetje haasten ook. Uiteindelijk heb ik hem op een vensterbankje gezet, in de hoop dat hij wel terug zou willen/leren fladderen.
Maar nu ben ik bezorgd. Gaat alles wel goed? Kan hij terug vliegen? Ik ben vandaag langs dezelfde weg teruggelopen, maar ik zag hem niet. Er lagen gelukkig ook geen mozaïekstukjes versnipperd, maar een teken van leven kreeg ik ook niet… Prikt hij al ergens aan een muur of is mijn zeldzaam exemplaar al lang terug fris en gezond aan het fladderen (en wou hij mij gewoon ook eens van dichtbij bekijken)? Ik hoop het… Laat je me iets weten op m’n blog of alles wel goed gaat? htttp://creaclubben.wordpress.com Merci!
>> Boeski
Ps: Ik heb natuurlijk al gegoogled naar de stoere Latijnse van mijn beest, maar ik heb hem nog niet herkend tussen de miljoenen plaatjes. Het moet een nieuwe soort zijn, een stadsvlinder die graag op stoepen zit, met paarsblauwe schmink onderaan zijn klappers. Ik zal wel eens een naam bedenken.
