De zee is griezelig ’s nachts. Veel groter en gevaarlijker dan in het daglicht. Ik zit al jaren verveeld met het idee-fixe dat er elk moment uit de glinsterende zwarte massa een reuzegrote Neptunus kan verrijzen, zo’n beetje als de papa van Ariël de kleine zeemeermin, maar dan woester en met een bittere frons. Hij slaat met zijn vuist op het zand, heeft misschien zin om iets aan zijn drietand te rijgen. Meestal blijft hij echter gewoon onder water zitten, sluw te wachten, wetende dat ik zijn aanwezig zo wel genoeg kan voelen. Mijn Neptunus. Nachtelijke strandwandelingen waren nog nooit romantisch met de kans op een Neptunusverschijning. Brrr.
De zee is griezelig ’s nachts. Echt waar.
>> Boeski
