Creaclubben

Snorren prikken

De vier meisjes zaten elk op een uithoek van M’s bed. Zoals afgesproken volgde nu de snelle oordeelronde. Niet nadenken, snel antwoorden. M ging als eerste: ‘Erop en erover’, zuchtte ze. ‘Hij viel al na twee tellen in slaap, haalde A vervolgens haar schouders op. ‘Het deed pijn en hij stonk, trok F haar neus op. ‘Het was fantastisch’, zei K. Haar vrolijke tekstballon zweefde nog maar net de kamer in of ze trok hem weer haastig naar zich toe en probeerde de woorden terug in haar mond te duwen. De drie andere meisjes schoten wakker uit hun eigen zelfmedelijdende roes, het wit van hun ogen haalde het voor een keer in oppervlaktepercentage van hun duistere iris en uit hun monden spurtten achtereenvolgens synchroon een ‘wat’, ‘nee?’ en een ‘echt?’. K wist dat ze dit niet had mogen zeggen, dat het tegen de regels van hun kwartet was, maar haar mond liep over van wat er in haar lichaam huisde: een prettig gevoel. Ze kon het vergelijken met in chocolade gedopte aardbeien, maar dan tien keer heftiger. Een gevoel dat ze alleszins nog nooit eerder had meegemaakt.

M, A, F en K waren al jaren vriendinnen. Hun favoriete bezigheid was samen depressief zijn, nog het liefst zwijgzaam bloedpatronen kervend op een bed met de gordijnen dicht. In zichzelf gekeerd zijn, asociaal gedrag of huilbuien vormden geen bedreiging voor hun band, elkaar aansteken met pessimistische gedachten was de sleutel van hun vriendschap. Ze waren alle vier met een zelfverklaarde ‘triestige jeugd’ gezegend, waren tot treurigheid gedoemd en hadden zich in deze situatie gesteld, genesteld zelfs. Met een fleece dekentje en een warme chocomelk. Met hun vieren was het goed zo, ze hadden elkaar en meer hadden ze ook niet nodig. Vriendjes interesseerden hen niet, die zouden alleen hun hart plattrappen als een peuk onder hun schoen. Vooral F moest meermaals jongens de huid vol schelden eer ze begrepen dat ze niet voor vlinders te vangen was. Oude zielen in een jong lichaam, zo voelden ze zich. Ze sleepten zich voort door hun bestaan, als geesten die vierhonderd jaar aan dwalen op aarde achter de rug hadden. Dat geeft al eens kromme ruggen.

Buiten die piercing in hun navel en de levensmoeheid in hun ogen, leken de meiden in niets op elkaar: M was tenger, maar duidelijk de hevigste van de vier. Ze was de leidster, nam de beslissingen over het lot van de vier en schreeuwde altijd het luidst. F was de mooiste, maar altijd slecht geluimd. Alsof ze een privédonderwolk had gereserveerd om constant rond haar te hangen. Ze had ongeluk in het spel, maar geluk in de liefde, al was dat het laatste waar ze aan dacht. A was de donkerste. Niet alleen van huid, maar ook van gedachten. Ze dweepte met hekserij en droeg van die lange gothic gewaden, die ze soms over haar hoofd trok als ze het moeilijk kreeg. Het zorgde vaak voor misverstanden. K was de normaalste. Ze was het laatst bij het groepje bijgekomen en had niet echt een trauma. Ze was alleen nogal een doemdenker. Haar duisternis lag vooral in haar onzekerheid. Een puist kon haar week vergallen. Een ruzie haar jaar. Liefdesverdriet haar jeugd.

Op een zwoele zomeravond na school viel het gesprek op seks. Als ze jongens buiten hun clubje wouden houden, dan zou dit voor een probleem zorgen: ze konden geen maagd blijven, nee het liefst moest en zou dat vlies zo snel mogelijk gebroken worden. Als een statement tegenover hun verwekkers, als afrekening met hun kindertijd, maar vooral als een rechtzetting van de verkeerde afstelling tussen hun mentale en lichamelijke leeftijd. Ze sloten daarom een pact. Waar jongeren zich normaal aansloten bij een ‘geen seks voor het huwelijk’-groepering, hadden zij een omgekeerd plan bedacht, een ‘collectieve ontmaagding’. Ze zouden naar een andere stad gaan waar ze niemand kenden, een willekeurig danscafé binnengaan en vier kerels uitpikken. Ze zouden die avond samen voor het eerst met een jongen naar bed gaan, om ervan af te zijn, om deze nare gebeurtenis samen te kunnen delen. Als bloedzusters.

Gekleed in het roze en zwart, omhangen met elk een schuilnaam die op een –y eindigde (Maddy, Fabby, Amy en Kimberly) en met een reuzegroot ei in hun string trokken ze naar de bar. Zorgvuldig pikten ze de jongens eruit. Ze moesten aan bepaalde voorwaarden voldoen: ze mochten geen lief hebben, dat zou problemen geven. Ze mochten niet al te knap zijn, zodat ze zich niet zouden gaan hechten en ze mochten geen snor hebben, want snorren prikken naar het schijnt bij het kussen. A mocht eerst kiezen, ze pikte er een stoere macho uit die binnen het profiel paste: snel vergeetbaar. M en F gingen voor twee broers die vooral hun klungeligheid gemeen hadden. K was nerveuzer dan de anderen. Ze keek de hele tijd in de richting van het toilet. Daar stond een jongen ietwat verlegen met zijn trui tussen duim en wijsvinger stond te wrijven. ‘Wil je die daar?’, vroeg M. K wist niet waar ze moest kijken en rolde met haar ogen naar alle wegen, behalve de kruispunten met haar vriendinnen. ‘Als het moet’, had K zo nonchalant mogelijk geklonken. F kneep haar ogen samen om hem nauwkeuriger te kunnen bekijken. Eigenlijk moest ze al lang een bril. ‘Hij heeft wel beharing op zijn lip, denk ik’, zei F. ‘Maar een echte snor is het ook nog niet. Ok, hij kan ermee door’. De drie vriendinnen gaven hun goedkeurende knikje en dat was als een verlossing gekomen. K’s hart vloog als een botsbal meermaals heen en weer tussen vloer en bezwete plafond.

Ze had het spel niet eerlijk gespeeld en dat deden haar handen zweten en haar billen samenknijpen. Ze kende de jongen met de pluisjestrui. Hij had haar enkele weken geleden een vuurtje gevraagd en ze hadden wat staan babbelen. Ze hadden telefoonnummers uitgewisseld, maar K had er verder geen bijbedoelingen bij gehad. Jongens, daar deden ze niet aan. Tot ze na drie keer het papiertje met het telefoonnummer nog niet had kunnen weggooien en de jongen verdacht veel op haar netvlies verscheen, zonder dat ze hem zelf voor de geest haalde. Na drie dagen durfde ze hem te bellen en weer kletsten ze als gekken. Haar oor deed er pijn van. Ze praatten over superkrachten van striphelden, het verstand van goudvissen en de economische crisis. Hij scheen het leven helemaal niet zo hard te vinden, kon zelfs een paar voordelen van jong zijn opnoemen. K was onder de indruk en toen de meisjes met het ontmaagdingsplan kwamen, had ze een geheime afspraak gemaakt met haar jongen.

Hij acteerde goed, ze moest het toegeven. Hij kopieerde het stoere gedrag van de andere drie jongens perfect: bier zuipen, de meisjes in hun billen knijpen en vet knipogen naar elkaar, want ze zouden van bil gaan vanavond. In de hostel scheiden de meisjes hun wegen en gingen ze elk hun kamer binnen. Ze hadden na twee uur op M’s kamer afgesproken om de gebeurtenissen te bespreken. Twee uur leek K lang en kort tegelijk. Haar jongen glimlachte, vroeg of hij het goed had gedaan. K knikte en trok hem tegen zich aan. Hij kende de weg, die hadden ze aan de telefoon al uitgestippeld. De doodlopende straatjes die hij niet moest uitproberen, de mooiste paadjes en de hoofdingang. Perfect was het niet geweest, maar K voelde implosies in haar hoofd en tussen haar benen, die ze niet voor mogelijk had kunnen houden.

K staarde met haar hoofd op vijf na zeven naar het plafond. Waarnaar zat ze zo te lachen? M knipte driemaal met haar vingers om K uit haar dagdroom te halen. ‘Fantastisch? En wij maar liggen afzien?’ Daarvoor waren ze niet op de wereld gezet, ze waren de musketiers van de miserie, de belijdsters van de tristesse! K zakte steeds dieper de grond in, tot ….

Hoe moet het verder? Kunnen emo’s ooit gelukkig zijn? Laat ik het haar uitmaken met haar vriendje en voor haar vriendinnen kiezen? Maak ik het tragisch? Suggesties zijn welkom…Merci!

 >> Boeski