Creaclubben

‘Pak me dan, als je kan!’ Gerlinde loopt rondjes om de tafel, haar kont steekt ze hierbij uitdagend naar achter. Reinhart is een fervent lezer –de zeven leesbrilletjes van verschillende prijsklassen verspreid over heel het appartement zijn daarvan getuige-, maar bij het zien van de ronde billen van zijn vrouw die op en neer wiebelen onder haar vuurrode babydoll, legt hij zijn ‘Tirza’ vlug opzij. Hij duikt haar achterna als een kikkertong achter een sappige bromvlieg. Reinhart komt al snel in een aardig loopritme, maar zijn sedentaire leventje doet hem toch de das om. Hij voelt dat zijn ademhaling niet akkoord gaat met deze onverwachte inspanning. Gerlinde daarentegen is erg snel, hij is er aangenaam door verrast, de rondjes ‘start to run’ zijn dan toch ergens goed voor geweest. Ze is hem steeds een armlengte voor en haar voorsprong wordt nog groter. Ze is zo snel dat ze bijna een hele tafelronde vooruitloopt op hem en plots de rollen omgedraaid zijn. Hij wordt de prooi, zij de jager. Ze lachen allebei bij deze vaststelling. Gerlinde hoog en snel, Reinhart in zijn vuist, die hij nog harder samenbalt, alsof hij er kracht uit wil halen. Hij heeft het geestelijke altijd boven het fysieke verkozen, maar hij blijft een man. Zijn oerinstinct doet hem nog een tandje bijsteken om toch minstens de billen van zijn vrouw aan te tikken en het spelletje met een zege af te ronden.

Dan overvalt het hem plots. De fysieke inspanning heeft zijn hoofd helemaal leeggemaakt. De nutteloze en nuttige data die hij erin opslaat zijn samen met het zweet uit zijn lichaam verdampt, de letters zijn uit zijn kop geflikkerd, de mist is opgetrokken. Tot de waarheid plots alle ademruimte krijgt en helemaal bloot komt te liggen in zijn achterkamers: hij is niet gelukkig. Lopen heeft geen zin meer, hij vertraagt, laat zijn vrouw de finish halen, gaat over naar snelwandelen en blijft uiteindelijk zelfs stilstaan. Zijn hand slaat hij voor zijn ogen om zijn tranen te verbergen. Hij is niet gelukkig. Eigenlijk leest hij niet eens graag. Toch geen moeilijke fictieromans. Al die letters in zinnen gegoten. Liever kijkt hij naar strips, maar dat hebben ze niet in huis. Hier heerst het woord. Nee, eigenlijk leest hij helemaal niet graag. Hij houdt er wel van wanneer mensen naar hem kijken terwijl hij leest. Hij vindt het fijn als ze denken dat hij intelligent en gedistingeerd is. Dat hij het gemaakt heeft in zijn leven. Maar alleen Gerlinde kijkt soms eens naar hem wanneer hij ’s avonds zit te lezen.

Zijn vrouw voelt meteen dat er iets mis is, ze kent haar vent door en door. Ze fluoresceert in gedachten de symptomen uit de gekende lijst en komt al snel tot een besluit: hij heeft verdriet. Ze pakt hem bij zijn arm en begeleidt hem naar de zetel. Reinhart houdt nog steeds zijn handen voor zijn ogen, maar spreken kan hij wel al terug. ‘Weet je nog, Gerlinde, die week dat de gordijnen naar de droogkuis waren en iedereen in ons appartement kon binnenkijken, kon zien welk canvasprogramma bij ons opstaat, welk Piet Huysentruytzout we op onze patatten doen, welke moeilijke boeken we lezen, welke verfijnde interieursmaak we hebben, op welke designstoelen we zitten, die week… wel, toen was ik gelukkig’. Ook nu begrijpt Gerlinde haar man volledig, ze zit namelijk met hetzelfde gevoel: die week hadden ze van elke minuut genoten, bekeken had ze zich het meest voldaan en levend gevoeld in tijden. Gerlinde neemt het gezicht van Reinhart in haar handen, kijkt in zijn ogen en knikt begrijpend. ‘Dan zullen we dat meteen oplossen’, zegt ze. Ze gaat naar de keuken en neemt twee scharen, zet vervolgens de bruidsmars op en geeft een schaar aan Reinhart. Ze weten wat gedaan moet worden en beginnen er meteen aan. Ze knippen. Eerst het livinggordijn, dan het keukengordijn. Ze knippen zich een weg naar het geluk.

>> Boeski