Archief voor de verwondering

Neptunus.

De zee is griezelig ’s nachts. Veel groter en gevaarlijker dan in het daglicht. Ik zit al jaren verveeld met het idee-fixe dat er elk moment uit de glinsterende zwarte massa een reuzegrote Neptunus kan verrijzen, zo’n beetje als de papa van Ariël de kleine zeemeermin, maar dan woester en met een bittere frons. Hij slaat met zijn vuist op het zand, heeft misschien zin om iets aan zijn drietand te rijgen. Meestal blijft hij echter gewoon onder water zitten, sluw te wachten, wetende dat ik zijn aanwezig zo wel genoeg kan voelen. Mijn Neptunus. Nachtelijke strandwandelingen waren nog nooit romantisch met de kans op een Neptunusverschijning. Brrr.

De zee is griezelig ’s nachts. Echt waar.

>> Boeski

Geen commentaar

Boeski verhuist…

en nog wel naar de schoonste stad van Vlaanderen!

dus even een creaclubpauze

Ik ben terug actief en wel in augustus!

Comments (2) »

De frons van Mark.

Phénomènes - Mark Wahlberg

Yes! Dit weekend de floppertopper van het jaar ontdekt: ‘The Happening’. M Night Shyamalan, de man die sinds ‘The sixth sense’ alleen maar in dalende lijn presteert, heeft met ‘The Happening’ hopelijk wel zijn diepste punt bereikt. Zijn pessimistische ’de natuur zal wraak nemen, pas op!’-waarschuwing, is onbedoeld hilarisch uitgevallen. Lang geleden dat ik nog zo gelachen heb met de totaal debiele gebeurtenissen in een film (spoiler: door een onverklaarbaar natuurverschijnsel beginnen de mensen creepy achteruit te schuifelen en plegen ze zo snel en efficiënt mogelijk zelfmoord), de ronduit absurde dialogen en de pijnlijk slechte acteerprestaties. Mark Wahlberg, in de rol van een intelligente biologieleraar (inderdaad hoe kan dit ooit geloofwaardig zijn), is nog het meest miscast van allemaal. Telkens wanneer er gevaar dreigt, wordt er ingezoomd op zijn frisse kop en worden we getrakteerd op één van zijn wereldberoemde fronsen (angstige frons, verbaasde frons, denkende frons), helaas drukken ze allemaal hetzelfde uit, namelijk ‘geen idee in welke film ik zit’. Om van de scène waarin Marky Mark tegen een plant praat nog maar te zwijgen. Soit, een aanrader dus ;-)!

voor inventievere zelfmoordacties verwijs ik graag naar: suicide bunnies

>> Boeski.

Comments (2) »

Ook een draak.

>
In het Oceanario in Lissabon,  - stad van de paarse bomen, obsessie voor tegelpatroontjes, op- en afjes, krolse duiven en visgraten in de keel…- ontdekte ik ergens tussen de fluorescerende kwallen, de Nemo-zoekers, de neurotische otters en meneer de griezelig-traag-zwemmende-grote-vis in, een diertje dat mijn vroegere idee van een goede camouflagetechniek met één blik verpulverde: de zeedraak. En me meteen ook mijn idee van een ‘draak’ deed bijstellen: het ding is vrij klein om zo’n monsterlijke naam op zijn rugje gespeld te krijgen, maar hij is indrukwekkend in zijn sensuele traagheid (ook een kunst), breekbaarheid en verstoppingskunst. Het gele zeepaardachtig wezen is gewoon altijd paracomandoklaar: de stengeltjes met kleine groene blaadjes moet hij niet gaan plukken, maar groeien gewoon op en uit zijn lijfje. Handig en slim.
Jep, op slag een adoratieke voor dit curieus beestje..

 
>> Boeski.

Geen commentaar

Mads ontdekt de wereld.

>> Boeski

Comments (7) »

Fritzl.

Een ‘fritzl’* zal nooit meer hetzelfde zijn.

Laat staan ‘fritzlen’ of ‘een fritzlke uithalen’.

Josef toch.

>

>> Boeski

 

* wat het ook mocht betekenen

 

Geen commentaar

Ik droomde dat…

Ik droomde vannacht dat ik een frigo was.

Mijn deur sloot niet goed;

Alles bedierf.

 

>> Boeski

Geen commentaar

Praten met een vlinder

Gisteren op de stoep een vlinder gevonden. Ik weet niet of hij zich aanstelde of écht niet meer kon vliegen, maar uit instinctieve bezorgdheid heb ik hem maar van de grond geplukt en even op mijn arm laten meewandelen. Het voordeel van zijn stilzittend instemmen was dat ik hem lekker van dichtbij kon bekijken. Wat een beest! Die glanzende kleurtjes, fragiele cosmeticawinkel op zijn rug, die fluffy designpatroontjes: mijn vlinder op mijn arm was zeker de mooiste die ik in jaren gezien heb, absoluut. Met zijn vleugels dicht ziet een vlinder er eigenlijk als een gewone mot uit, maar de mijne hield de zijne fier als een valscherm opengespreid. Ik voelde me verschrikkelijk trots met mijn kleine wonder op mijn arm. Het was gezellig, we (of beter ik, want vlinders hebben te kleine stemmetjes om te kunnen horen) hadden het over het weer en de verwarring bij de overschakeling naar het zomeruur…

Dan kwam het dilemma, meenemen in de trein leek mij niet zo’n goed plan en ik moest mij eigenlijk wel een beetje haasten ook. Uiteindelijk heb ik hem op een vensterbankje gezet, in de hoop dat hij wel terug zou willen/leren fladderen.

Maar nu ben ik bezorgd. Gaat alles wel goed? Kan hij terug vliegen? Ik ben vandaag langs dezelfde weg teruggelopen, maar ik zag hem niet. Er lagen gelukkig ook geen mozaïekstukjes versnipperd, maar een teken van leven kreeg ik ook niet… Prikt hij al ergens aan een muur of is mijn zeldzaam exemplaar al lang terug fris en gezond aan het fladderen (en wou hij mij gewoon ook eens van dichtbij bekijken)? Ik hoop het… Laat je me iets weten op m’n blog of alles wel goed gaat? htttp://creaclubben.wordpress.com  Merci!

>> Boeski

Ps: Ik heb natuurlijk al gegoogled naar de stoere Latijnse van mijn beest, maar ik heb hem nog niet herkend tussen de miljoenen plaatjes. Het moet een nieuwe soort zijn, een stadsvlinder die graag op stoepen zit, met paarsblauwe schmink onderaan zijn klappers. Ik zal wel eens een naam bedenken.

Geen commentaar

Fronscampagne.

frons-_-bol.jpg

‘n sticker uit de oude doos.

Karolien en Boeski in strijd voor méér gefrons.

Niet alleen ongelooflijk wild, heet en sexy,

voorhoofdsrimpelen is gewoon een way of life!

>> Boeski

Geen commentaar

‘n Leuk weerzien

29-03-08_1306.jpg

Commentaar (1) »