Creaclubben

‘Pak me dan, als je kan!’ Gerlinde loopt rondjes om de tafel, haar kont steekt ze hierbij uitdagend naar achter. Reinhart is een fervent lezer –de zeven leesbrilletjes van verschillende prijsklassen verspreid over heel het appartement zijn daarvan getuige-, maar bij het zien van de ronde billen van zijn vrouw die op en neer wiebelen onder haar vuurrode babydoll, legt hij zijn ‘Tirza’ vlug opzij. Hij duikt haar achterna als een kikkertong achter een sappige bromvlieg. Reinhart komt al snel in een aardig loopritme, maar zijn sedentaire leventje doet hem toch de das om. Hij voelt dat zijn ademhaling niet akkoord gaat met deze onverwachte inspanning. Gerlinde daarentegen is erg snel, hij is er aangenaam door verrast, de rondjes ‘start to run’ zijn dan toch ergens goed voor geweest. Ze is hem steeds een armlengte voor en haar voorsprong wordt nog groter. Ze is zo snel dat ze bijna een hele tafelronde vooruitloopt op hem en plots de rollen omgedraaid zijn. Hij wordt de prooi, zij de jager. Ze lachen allebei bij deze vaststelling. Gerlinde hoog en snel, Reinhart in zijn vuist, die hij nog harder samenbalt, alsof hij er kracht uit wil halen. Hij heeft het geestelijke altijd boven het fysieke verkozen, maar hij blijft een man. Zijn oerinstinct doet hem nog een tandje bijsteken om toch minstens de billen van zijn vrouw aan te tikken en het spelletje met een zege af te ronden.

Dan overvalt het hem plots. De fysieke inspanning heeft zijn hoofd helemaal leeggemaakt. De nutteloze en nuttige data die hij erin opslaat zijn samen met het zweet uit zijn lichaam verdampt, de letters zijn uit zijn kop geflikkerd, de mist is opgetrokken. Tot de waarheid plots alle ademruimte krijgt en helemaal bloot komt te liggen in zijn achterkamers: hij is niet gelukkig. Lopen heeft geen zin meer, hij vertraagt, laat zijn vrouw de finish halen, gaat over naar snelwandelen en blijft uiteindelijk zelfs stilstaan. Zijn hand slaat hij voor zijn ogen om zijn tranen te verbergen. Hij is niet gelukkig. Eigenlijk leest hij niet eens graag. Toch geen moeilijke fictieromans. Al die letters in zinnen gegoten. Liever kijkt hij naar strips, maar dat hebben ze niet in huis. Hier heerst het woord. Nee, eigenlijk leest hij helemaal niet graag. Hij houdt er wel van wanneer mensen naar hem kijken terwijl hij leest. Hij vindt het fijn als ze denken dat hij intelligent en gedistingeerd is. Dat hij het gemaakt heeft in zijn leven. Maar alleen Gerlinde kijkt soms eens naar hem wanneer hij ’s avonds zit te lezen.

Zijn vrouw voelt meteen dat er iets mis is, ze kent haar vent door en door. Ze fluoresceert in gedachten de symptomen uit de gekende lijst en komt al snel tot een besluit: hij heeft verdriet. Ze pakt hem bij zijn arm en begeleidt hem naar de zetel. Reinhart houdt nog steeds zijn handen voor zijn ogen, maar spreken kan hij wel al terug. ‘Weet je nog, Gerlinde, die week dat de gordijnen naar de droogkuis waren en iedereen in ons appartement kon binnenkijken, kon zien welk canvasprogramma bij ons opstaat, welk Piet Huysentruytzout we op onze patatten doen, welke moeilijke boeken we lezen, welke verfijnde interieursmaak we hebben, op welke designstoelen we zitten, die week… wel, toen was ik gelukkig’. Ook nu begrijpt Gerlinde haar man volledig, ze zit namelijk met hetzelfde gevoel: die week hadden ze van elke minuut genoten, bekeken had ze zich het meest voldaan en levend gevoeld in tijden. Gerlinde neemt het gezicht van Reinhart in haar handen, kijkt in zijn ogen en knikt begrijpend. ‘Dan zullen we dat meteen oplossen’, zegt ze. Ze gaat naar de keuken en neemt twee scharen, zet vervolgens de bruidsmars op en geeft een schaar aan Reinhart. Ze weten wat gedaan moet worden en beginnen er meteen aan. Ze knippen. Eerst het livinggordijn, dan het keukengordijn. Ze knippen zich een weg naar het geluk.

>> Boeski

Snorren prikken

De vier meisjes zaten elk op een uithoek van M’s bed. Zoals afgesproken volgde nu de snelle oordeelronde. Niet nadenken, snel antwoorden. M ging als eerste: ‘Erop en erover’, zuchtte ze. ‘Hij viel al na twee tellen in slaap, haalde A vervolgens haar schouders op. ‘Het deed pijn en hij stonk, trok F haar neus op. ‘Het was fantastisch’, zei K. Haar vrolijke tekstballon zweefde nog maar net de kamer in of ze trok hem weer haastig naar zich toe en probeerde de woorden terug in haar mond te duwen. De drie andere meisjes schoten wakker uit hun eigen zelfmedelijdende roes, het wit van hun ogen haalde het voor een keer in oppervlaktepercentage van hun duistere iris en uit hun monden spurtten achtereenvolgens synchroon een ‘wat’, ‘nee?’ en een ‘echt?’. K wist dat ze dit niet had mogen zeggen, dat het tegen de regels van hun kwartet was, maar haar mond liep over van wat er in haar lichaam huisde: een prettig gevoel. Ze kon het vergelijken met in chocolade gedopte aardbeien, maar dan tien keer heftiger. Een gevoel dat ze alleszins nog nooit eerder had meegemaakt.

M, A, F en K waren al jaren vriendinnen. Hun favoriete bezigheid was samen depressief zijn, nog het liefst zwijgzaam bloedpatronen kervend op een bed met de gordijnen dicht. In zichzelf gekeerd zijn, asociaal gedrag of huilbuien vormden geen bedreiging voor hun band, elkaar aansteken met pessimistische gedachten was de sleutel van hun vriendschap. Ze waren alle vier met een zelfverklaarde ‘triestige jeugd’ gezegend, waren tot treurigheid gedoemd en hadden zich in deze situatie gesteld, genesteld zelfs. Met een fleece dekentje en een warme chocomelk. Met hun vieren was het goed zo, ze hadden elkaar en meer hadden ze ook niet nodig. Vriendjes interesseerden hen niet, die zouden alleen hun hart plattrappen als een peuk onder hun schoen. Vooral F moest meermaals jongens de huid vol schelden eer ze begrepen dat ze niet voor vlinders te vangen was. Oude zielen in een jong lichaam, zo voelden ze zich. Ze sleepten zich voort door hun bestaan, als geesten die vierhonderd jaar aan dwalen op aarde achter de rug hadden. Dat geeft al eens kromme ruggen.

Buiten die piercing in hun navel en de levensmoeheid in hun ogen, leken de meiden in niets op elkaar: M was tenger, maar duidelijk de hevigste van de vier. Ze was de leidster, nam de beslissingen over het lot van de vier en schreeuwde altijd het luidst. F was de mooiste, maar altijd slecht geluimd. Alsof ze een privédonderwolk had gereserveerd om constant rond haar te hangen. Ze had ongeluk in het spel, maar geluk in de liefde, al was dat het laatste waar ze aan dacht. A was de donkerste. Niet alleen van huid, maar ook van gedachten. Ze dweepte met hekserij en droeg van die lange gothic gewaden, die ze soms over haar hoofd trok als ze het moeilijk kreeg. Het zorgde vaak voor misverstanden. K was de normaalste. Ze was het laatst bij het groepje bijgekomen en had niet echt een trauma. Ze was alleen nogal een doemdenker. Haar duisternis lag vooral in haar onzekerheid. Een puist kon haar week vergallen. Een ruzie haar jaar. Liefdesverdriet haar jeugd.

Op een zwoele zomeravond na school viel het gesprek op seks. Als ze jongens buiten hun clubje wouden houden, dan zou dit voor een probleem zorgen: ze konden geen maagd blijven, nee het liefst moest en zou dat vlies zo snel mogelijk gebroken worden. Als een statement tegenover hun verwekkers, als afrekening met hun kindertijd, maar vooral als een rechtzetting van de verkeerde afstelling tussen hun mentale en lichamelijke leeftijd. Ze sloten daarom een pact. Waar jongeren zich normaal aansloten bij een ‘geen seks voor het huwelijk’-groepering, hadden zij een omgekeerd plan bedacht, een ‘collectieve ontmaagding’. Ze zouden naar een andere stad gaan waar ze niemand kenden, een willekeurig danscafé binnengaan en vier kerels uitpikken. Ze zouden die avond samen voor het eerst met een jongen naar bed gaan, om ervan af te zijn, om deze nare gebeurtenis samen te kunnen delen. Als bloedzusters.

Gekleed in het roze en zwart, omhangen met elk een schuilnaam die op een –y eindigde (Maddy, Fabby, Amy en Kimberly) en met een reuzegroot ei in hun string trokken ze naar de bar. Zorgvuldig pikten ze de jongens eruit. Ze moesten aan bepaalde voorwaarden voldoen: ze mochten geen lief hebben, dat zou problemen geven. Ze mochten niet al te knap zijn, zodat ze zich niet zouden gaan hechten en ze mochten geen snor hebben, want snorren prikken naar het schijnt bij het kussen. A mocht eerst kiezen, ze pikte er een stoere macho uit die binnen het profiel paste: snel vergeetbaar. M en F gingen voor twee broers die vooral hun klungeligheid gemeen hadden. K was nerveuzer dan de anderen. Ze keek de hele tijd in de richting van het toilet. Daar stond een jongen ietwat verlegen met zijn trui tussen duim en wijsvinger stond te wrijven. ‘Wil je die daar?’, vroeg M. K wist niet waar ze moest kijken en rolde met haar ogen naar alle wegen, behalve de kruispunten met haar vriendinnen. ‘Als het moet’, had K zo nonchalant mogelijk geklonken. F kneep haar ogen samen om hem nauwkeuriger te kunnen bekijken. Eigenlijk moest ze al lang een bril. ‘Hij heeft wel beharing op zijn lip, denk ik’, zei F. ‘Maar een echte snor is het ook nog niet. Ok, hij kan ermee door’. De drie vriendinnen gaven hun goedkeurende knikje en dat was als een verlossing gekomen. K’s hart vloog als een botsbal meermaals heen en weer tussen vloer en bezwete plafond.

Ze had het spel niet eerlijk gespeeld en dat deden haar handen zweten en haar billen samenknijpen. Ze kende de jongen met de pluisjestrui. Hij had haar enkele weken geleden een vuurtje gevraagd en ze hadden wat staan babbelen. Ze hadden telefoonnummers uitgewisseld, maar K had er verder geen bijbedoelingen bij gehad. Jongens, daar deden ze niet aan. Tot ze na drie keer het papiertje met het telefoonnummer nog niet had kunnen weggooien en de jongen verdacht veel op haar netvlies verscheen, zonder dat ze hem zelf voor de geest haalde. Na drie dagen durfde ze hem te bellen en weer kletsten ze als gekken. Haar oor deed er pijn van. Ze praatten over superkrachten van striphelden, het verstand van goudvissen en de economische crisis. Hij scheen het leven helemaal niet zo hard te vinden, kon zelfs een paar voordelen van jong zijn opnoemen. K was onder de indruk en toen de meisjes met het ontmaagdingsplan kwamen, had ze een geheime afspraak gemaakt met haar jongen.

Hij acteerde goed, ze moest het toegeven. Hij kopieerde het stoere gedrag van de andere drie jongens perfect: bier zuipen, de meisjes in hun billen knijpen en vet knipogen naar elkaar, want ze zouden van bil gaan vanavond. In de hostel scheiden de meisjes hun wegen en gingen ze elk hun kamer binnen. Ze hadden na twee uur op M’s kamer afgesproken om de gebeurtenissen te bespreken. Twee uur leek K lang en kort tegelijk. Haar jongen glimlachte, vroeg of hij het goed had gedaan. K knikte en trok hem tegen zich aan. Hij kende de weg, die hadden ze aan de telefoon al uitgestippeld. De doodlopende straatjes die hij niet moest uitproberen, de mooiste paadjes en de hoofdingang. Perfect was het niet geweest, maar K voelde implosies in haar hoofd en tussen haar benen, die ze niet voor mogelijk had kunnen houden.

K staarde met haar hoofd op vijf na zeven naar het plafond. Waarnaar zat ze zo te lachen? M knipte driemaal met haar vingers om K uit haar dagdroom te halen. ‘Fantastisch? En wij maar liggen afzien?’ Daarvoor waren ze niet op de wereld gezet, ze waren de musketiers van de miserie, de belijdsters van de tristesse! K zakte steeds dieper de grond in, tot ….

Hoe moet het verder? Kunnen emo’s ooit gelukkig zijn? Laat ik het haar uitmaken met haar vriendje en voor haar vriendinnen kiezen? Maak ik het tragisch? Suggesties zijn welkom…Merci!

 >> Boeski

Nee, de gedachte ingeslikt te worden door welk beest dan ook is niet fijn te noemen, maar ik maakte mezelf wijs dat ik in een pretparkattractie zat. De beroemde ‘Whaleride’ in Disney Land, een sensatie waar je oren van suizen en je ogen van gaan blinken! Ik gleed vlotjes tot in het ondiepe gedeelte van mijn walvis. M’n attente date had een klein houten bootje voor zijn bezoek voorzien. Binnenin was het heel donker, maar gelukkig had Jason ook een kaars en wat lucifers ingeslikt, die ik dankbaar aanstak. Ik wist niet waar ik moest beginnen. Ik speelde eerst even met de baleinen, probeerde wat fa sol la si do’s te harpen en keek dan pas rond in de rest van het vertrek. Het was groot, ik kon het plafond in geen miljoen jaar raken en mijn echo keerde pas na tien tellen terug. Ik voelde dat Jason vereerd was met mijn bezoek. De lucht zinderde en hij hield zich rustig om mijn bootje niet te doen kapseizen. Ik trok op excursie doorheen zijn hele lichaam. Ik telde zijn ribben. Verbaasde me over de uitstekende machinerie die hier binnenin de boel draaiende hield. Amuseerde me kostelijk met het spuitgat. En vond uiteindelijk een surimizacht plekje op zijn tong, waar ik mijn ogen even dichtdeed en ik in de hemel belandde. Hij zong voor mij. Mijn walvis zong een opera van Puccini. Of toch iets dat er op leek. Ik kreeg er kippenvel van. Ik sloot mijn dagtrip af met nog een paar uur oceaankijken door zijn ogen. Visjes die tl-lampjes leken te hebben ingeslikt, haaien met hamers als neuzen, dansende zeeanemonen, zeepaardjes met de hik, Nemo en papa, mama, neefjes en achterneefjes, kleuterscholen vissen en veel toekomstige fishsticks. Ik dacht niet dat ik ooit nog iets magischer zou zien.

Het afscheid was nakend, we hadden er allebei geen zin in. Hij wou me nog meer laten zien en ik wou nog meer betoverd worden. Maar ik had morgen een afspraak met de tandarts (zeker twee gaatjes van te veel te snoepen), dus verliet ik mijn walvis zoals het hoorde: met een nies. Ik landde zonder kleerscheuren of gebroken botten op mijn schip. We waren echt geen kampioen in afscheid nemen, we verloren steeds opnieuw. Jason vroeg of hij ook bij mij mocht komen logeren, maar we wisten allebei dat dat te krap zou zijn en dat het tot ziens, tot nooit meer, misschien tot in onze dromen was. Hij bleef nog een beetje rondzwemmen. Ik bleef nog een beetje nawuiven. Met een opkomende griep, een dubbele oorontsteking langs weerskanten, een kou op mijn rug, een riskante onderkoeling, maar ook een hart van wel vijfhonderd kilogram.

>> Boeski

Ik was het wachten beu. In de zoo zouden ze er toch nooit één publiekelijk tonen en de kans dat er op een dag me één vanuit de Coupure zou nafluiten was nul komma nul nul een. Ik wou zo graag eens een echte walvis zien in mijn leven, mijn fantasie aan de werkelijkheid toetsen. In mijn verbeelding had ik er namelijk al verschillende persoonlijk ontmoet en we werden steeds dikke maatjes. Dan ging ik mee op planktonjacht en voer ik op hun rug de oneindigheid tegemoet. Mijn vrienden werden er lichtjes gek van: steeds weer ‘een walvis’ op het verlanglijstje voor mijn verjaardag, die vervelende cd vol walvisgezangen als achtergrondmuziek tijdens onze Yathzee-avonden… Ik kon aan niets anders meer denken, zelfs niet aan paaseitjes met van die bolletjes in. Het was hoog tijd om in te grijpen.

Tijdens mijn dagelijkse surftocht op het internet, stootte ik uiteindelijk op de oplossing voor mijn obsessie: couchsurfing.com. U kent het fenomeen wel: mensen uit alle uithoeken van deze godverdomse bol bieden er hun woonst aan en jij kan als reiziger gratis op hun zetel overnachten. Wat heeft dat met walvissen te maken? In een geheim gehouden plooi van deze website ontdekte ik een plekje gereserveerd voor meubilairuitwisselingen tussen mens en dier. Je zou ervan versteld staan hoeveel okapi’s dromen van een partnerruil met een poetsvrouw, hoeveel lama’s samen het nachtleven in willen duiken met een groepje studenten en hoeveel walvissen graag eens een meisje als ik over hun vochtige vloer zouden krijgen. Ik sprong een gat in de lucht. Mijn ontdekking betekende dat ik niet zomaar op z’n Loch Nessies een vage glimp zou opvangen van het meest indrukwekkende zoogdier ter wereld, ik zou er gewoon zelf een worden. Op zijn tongzachte sofa slapen, met mijn handen in zijn vinnen passen, mijn snot door zijn neusgat spuiten, mijn stempel drukken op zijn springchoreografie. En bovenal de vrijheid proeven die aan land nu eenmaal altijd een zure nasmaak heeft.

wordt vervolgd…

>> Boeski