De zee is griezelig ’s nachts. Veel groter en gevaarlijker dan in het daglicht. Ik zit al jaren verveeld met het idee-fixe dat er elk moment uit de glinsterende zwarte massa een reuzegrote Neptunus kan verrijzen, zo’n beetje als de papa van Ariël de kleine zeemeermin, maar dan woester en met een bittere frons. Hij slaat met zijn vuist op het zand, heeft misschien zin om iets aan zijn drietand te rijgen. Meestal blijft hij echter gewoon onder water zitten, sluw te wachten, wetende dat ik zijn aanwezig zo wel genoeg kan voelen. Mijn Neptunus. Nachtelijke strandwandelingen waren nog nooit romantisch met de kans op een Neptunusverschijning. Brrr.

De zee is griezelig ’s nachts. Echt waar.

>> Boeski

>> kkkarolien

Alvast wat tekeningetjes die ik maakte om de bruiloft van mijn zus wat op te luisteren.

>> Boeski

en nog wel naar de schoonste stad van Vlaanderen!

dus even een creaclubpauze

Ik ben terug actief en wel in augustus!

In een snurk verstrikt

remt hij bruusk zijn droom

aan splinters.

Met toegeknepen

ogen zijn wondereega

terughalen, blijkt vergeefs:

wanen laten zich niet vangen.

>>Boeski

ONTGLIPSYNDROOM (het)

Definitie: aandoening waarbij de persoon in kwestie op cruciale momenten in een gesprek het kernwoord van het gespreksonderwerp of andere cruciale woorden vergeet, (als zijn ze op onverklaarbare manier uit hun geheugen gewist, als zeepbellen ontploft en onvindbaar) en hij/zij systematisch alles vervangt door ‘allé’, ‘dinges’, of andere ultravage woorden. 

Bijzonder: niet te verwarren met geheugenverlies, het op de tong liggen van een woord, dom zijn of een beperkte woordenschat hebben, het is een moment van zinsverbijstering. Kan besmettelijk zijn. Nog niet bewezen of je eraan doodgaat.

Etymologie: omdat er maar geen woord voor leek te bestaan, professoren het fenomeen nog niet onderzocht hebben (wat ook moeilijk is, er zit zeker geen systeem in), ik de enige mens lijk die het heeft en ik er bij deze gelegenheid eens komaf mee wil maken, heb ik er maar zelf een woord voor verzonnen.

Vbn. je bent stoer over een regisseur bezig en dan kan je plots zijn beste film niet meer opnoemen, ineens weggefloept uit je geheugen, zinnen als ”…ah ja, zoals dingske van dinges, allé hoe heet het, allé ge weet wak bedoel” zijn je absoluut niet vreemd,…

Remedie:                                                                                                                                                                

- moelijke optel- of vermenigvuldigingsommetjes maken helpt, je hersenen raken afgeleid en het woord kan zichzelf bevrijden vanachter het obstakel, maar meestal heb je daar helemaal de tijd niet voor en moet je met handen en voeten, neus, keel en oren hints geven aan je luisteraar (als hij wil meedoen tenminste)                                                                                       

- vlug van onderwerp veranderen, beginnen over iets waar je wél mee kan uitpakken en bij kan namedroppen,  tsjakaa!                                                                                                                                 - naar het toilet gaan                                                                                      

- smekend een vertrouwd persoon in je omgeving aankijken en hopen dat hij/zij je genoeg kent om blindelings te weten wat/wie je bedoelt (merci P.!)

Voor elk woord dat ontsnapt, hoop ik dat er zich een glansend gestreken nieuw aanbiedt aan mijn databankbalie; (hopelijk is Jimmy dan van dienst, anders zou het wel eens lang kunnen duren. Merel houdt namelijk lange koffiepauzes en schrikt vooral kleine, doch intelligente woordjes af)

zo, dit is weer uit de wereld: als je me nog eens ziet flippen omdat mijn woord is ontsnapt in het luchtruim: meezoeken of me gewoon knuffelen van je ‘er zullen er wel nieuwe bijkomen’!

>> Boeski

Exclusief in exclusief geheime voorpublicatie: mijn zus en haar vriendje door mijn stiftjesmolen gedraaid en in een trouwerskostuumpje gestopt! Inderdaad: de prentjes op de uitnodigingen zijn van mij. Wat ben ik blij, blij, blij!

>> Boeski 

>> Boeski

Vlieg!
Ik scheur mijn borstkas open
Mijn ziel
schietstoelt
de oneindigheid in,
maakt een ranke tuimeling
Ik applaudisseer.

Yes! Dit weekend de floppertopper van het jaar ontdekt: ‘The Happening’. M Night Shyamalan, de man die sinds ‘The sixth sense’ alleen maar in dalende lijn presteert, heeft met ‘The Happening’ hopelijk wel zijn diepste punt bereikt. Zijn pessimistische ’de natuur zal wraak nemen, pas op!’-waarschuwing, is onbedoeld hilarisch uitgevallen. Lang geleden dat ik nog zo gelachen heb met de totaal debiele gebeurtenissen in een film (spoiler: door een onverklaarbaar natuurverschijnsel beginnen de mensen creepy achteruit te schuifelen en plegen ze zo snel en efficiënt mogelijk zelfmoord), de ronduit absurde dialogen en de pijnlijk slechte acteerprestaties. Mark Wahlberg, in de rol van een intelligente biologieleraar (inderdaad hoe kan dit ooit geloofwaardig zijn), is nog het meest miscast van allemaal. Telkens wanneer er gevaar dreigt, wordt er ingezoomd op zijn frisse kop en worden we getrakteerd op één van zijn wereldberoemde fronsen (angstige frons, verbaasde frons, denkende frons), helaas drukken ze allemaal hetzelfde uit, namelijk ‘geen idee in welke film ik zit’. Om van de scène waarin Marky Mark tegen een plant praat nog maar te zwijgen. Soit, een aanrader dus ;-)!

voor inventievere zelfmoordacties verwijs ik graag naar: suicide bunnies

>> Boeski.